
Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, έφτιαχνα πράγματα. Ζωγράφιζα χωρίς να είμαι ζωγράφος, διακοσμούσα χωρίς να είμαι διακοσμητής, μαστόρευα χωρίς να είμαι μάστορας. Έκανα τρελλά πράγματα, ό,τι μου κατέβαινε σαν flash, ό,τι μου έκανε κλικ, ό,τι με συγκινούσε ή με προκαλούσε το δημιουργούσα. Θυμάμαι, μαθήτρια ακόμα, παρέα με τον τότε έρωτά μου, ολότρελλο επίσης, που κάναμε εκατομμύρια κομματάκια μια γυάλινη νταμιτζάνα λαδιού από αυτές τις πράσινες και μετά καθόμαστε μερόνυχτα και την συναρμολογούσαμε!
Τώρα λοιπόν, μετά από όσα όμορφα (και δεν το λέω εγω) έχω φτιάξει, μπορώ να ισχυριστώ πως ναι φυσικά δεν είμαι ο Πικάσο ούτε βέβαια επαγγελματίας καλλιτέχνης οποιουδήποτε είδους, είμαι όμως μανιακή με τη δημιουργία.
Ό,τι υπάρχει μέσα στο σπίτι μου (εκτός από τα έπιπλα που φτιάχτηκαν με σχέδια δικά μου και τις αντίκες που πάλι εγώ αναπαλαιώνω) είναι φτιαγμένο από εμένα.
Έχω μια αρχή: ΔΕΝ ΠΕΤΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ, ΟΛΑ ΔΙΟΡΘΩΝΟΝΤΑΙ, ΑΛΛΑΖΟΥΝ, ΑΝΑΚΑΙΝΙΖΟΝΤΑΙ, ΑΝΑΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ!
Έχω κι άλλη μια αρχή: ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ...ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΑΓΟΡΑΖΕΙΣ ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΣΠΙΤΙΚΟ!
Τι κάνει ένα σπίτι όμορφο; Νομίζω, η ζεστασιά στα χρώματα, στα αντικείμενα, η αίσθηση ασφάλειας, καλαισθησίας, η αίσθηση ότι κουρνιάζεις και χαλαρώνεις και ξεχνάς τα πάντα. Ακόμα, η αίσθηση των επισκεπτών σου ότι βρίσκονται στο σπίτι τους...ήρεμα, χαλαρά και άνετα. Κάθε σπίτι έχει μια ή πολλές ιστορίες και μνήμες...αυτές οι ιστορίες και αυτές οι μνήμες είναι που δίνουν το χαρακτήρα και την πνοή και το διαφοροποιούν από μια υπέροχη έκθεση επίπλων.
Πολύ εύκολα και απλά, ένα σπίτι γίνεται φωλιά ζεστή και ασφαλής. Πολύ εύκολα και απλά, ένα σπίτι γίνεται συναρπαστικό και σε καλεί να ψάξεις, να χαζέψεις, να απολαύσεις, να νοσταλγήσεις.
Φωτιστικό από μέταλλο, χαρτί, χρυσά φύλλα και τεχνική στένσιλ